Sinds het wonder van 1444 is de naam van Maria verbonden aan de beroemde bedevaartstad Amersfoort. Het beroemde is er af, maar nog steeds lopen Amersfoorters de Vrouwevaart. Hoe is het mogelijk dat deze na 600 jaar nog bestaat en zelfs meer in de belangstelling komt? In Museum Flehite is er een grote tentoonstelling over te zien.
Tegen Kerst 1444 loopt het Nijkerkse meisje Geertje Arends naar Amersfoort, omdat zij wil intreden in het Sint-Agnietenklooster. Als cadeau heeft zij een Mariabeeldje van pijpaarde (witte klei) bij zich. Als zij de imponerende stad ziet beseft Geertje dat ze niet met zo’n beeldje aan kan komen. Zij gooit het in de gracht, op de putplaats bij de Kamperbuitenpoort. Daar woont de vrome dienstmeid Griet Alberts; zij krijgt in een droom driemaal de opdracht om het beeldje op te halen. Inderdaad vind zij het in het ijs, zet het thuis op een kast en brandt er een kaarsje voor. De volgende dag blijkt de kaars driemaal zo lang te branden als normaal. Griet waarschuwt haar biechtvader, die het beeldje naar de Onze-Lieve-Vrouwekapel brengt. Deze dateert van de 14e eeuw, een tijd waarin de Mariaverering al bloeide. Het ene wonder volgt op het andere en de faam van Maria van Amersfoort verspreidt zich als lopend vuurtje. Zo worden liefst 542 wonderen opgetekend in het Amersfoortse mirakelboek; een enkel ander bedevaartsoord heeft er zoveel. Het boek begint met een priester uit Hoorn die al twee jaar aan geelzucht lijdt. Wat hij ook doet, niets helpt. Maar dat verandert als hij belooft op bedevaart te gaan naar Onze Lieve Vrouw van Amersfoort. Opvallend passage is dat Onze Lieve Vrouw van Amersfoort vaak helpt nadat zij als Maria van andere bedevaartplaatsen vergeefs is aangeroepen. Amersfoort is dus door Maria uitverkoren als plaats voor mensen in nood. Van heinde en verre komen mensen haar aanroepen. De bedevaart brengt veel geld op en Amersfoort vaart er wel bij. In de 18e eeuw komt de klad er in, maar vanaf 1988 is er weer een rondgang langs de bekende plekken.
Leuk om eens een bezoekje te brengen?
Bron: Tijdschrift historisch Amersfoort juni 2011